Reguły Incoterms 2020, publikowane przez Międzynarodową Izbę Handlową (ICC), odpowiadają na dwa pytania, o które kłóci się większość kupujących i sprzedających: kto płaci za kolejne etapy transportu i w którym momencie ryzyko utraty towaru przechodzi na kupującego. Nie regulują ceny, sposobu zapłaty ani przejścia własności — to zostaje w umowie sprzedaży.
Jedenaście reguł w dwóch grupach
Incoterms 2020 dzielą się na reguły dla dowolnego rodzaju transportu oraz reguły wyłącznie dla transportu morskiego i śródlądowego. W praktyce polskich firm, które wysyłają towar ciężarówką do Niemiec albo sprowadzają kontener z Azji, najczęściej pojawia się pięć z nich: EXW, FCA, DAP, CIF i FOB.
| Reguła | Transport | Ryzyko przechodzi | Kto organizuje fracht główny |
|---|---|---|---|
| EXW | dowolny | w zakładzie sprzedającego | kupujący |
| FCA | dowolny | przy wydaniu przewoźnikowi kupującego | kupujący |
| DAP | dowolny | w miejscu przeznaczenia, przed rozładunkiem | sprzedający |
| DDP | dowolny | w miejscu przeznaczenia, po odprawie | sprzedający |
| FOB | morski | na pokładzie statku w porcie załadunku | kupujący |
| CIF | morski | na pokładzie statku w porcie załadunku | sprzedający (z ubezpieczeniem) |
EXW i FCA: pozorna wygoda
EXW wydaje się najprostszy dla sprzedającego — „przyjedźcie i zabierzcie”. Problem w tym, że kupujący odpowiada wtedy nawet za załadunek i odprawę eksportową, której jako podmiot zagraniczny często nie może poprawnie przeprowadzić. Dlatego doradcy celni coraz częściej rekomendują FCA: sprzedający ładuje towar i odprawia go w eksporcie, a ryzyko przechodzi w chwili wydania przewoźnikowi.
Wskazówka
Przy FCA zawsze wpisuj konkretne miejsce, np. „FCA Tczew, ul. Przemysłowa 1, Incoterms 2020”. Samo „FCA Polska” to proszenie się o spór o to, kto zapłaci za rozładunek w terminalu.
Reguły „C”: koszt przenosi się dalej niż ryzyko
Najwięcej nieporozumień budzą reguły z grupy C — CPT, CIP, CFR i CIF. Sprzedający płaci za fracht aż do miejsca przeznaczenia, ale ryzyko przechodzi na kupującego dużo wcześniej, w chwili wydania towaru pierwszemu przewoźnikowi lub załadunku na statek. Jeśli kontener wpadnie do morza w połowie drogi z Szanghaju do Gdańska, szkodę ponosi kupujący — mimo że to nie on zamawiał transport.
Ubezpieczenie przy CIF i CIP
W wersji 2020 rozróżniono poziom ochrony: przy CIP sprzedający musi wykupić ubezpieczenie na najszerszych warunkach (klauzula A Institute Cargo Clauses), a przy CIF wystarczy minimalny zakres (klauzula C). Różnica ma znaczenie przy elektronice czy maszynach, gdzie klauzula C nie obejmuje wielu typowych szkód.
DAP i DDP w transporcie drogowym
Dla eksportu ciężarówką do krajów UE najczęściej spotkasz DAP: sprzedający dowozi towar do magazynu klienta, a rozładunek należy do kupującego. DDP oznacza dodatkowo, że sprzedający płaci cło i podatki importowe w kraju przeznaczenia — w handlu wewnątrzunijnym rzadko ma to sens, ale przy wysyłkach do Wielkiej Brytanii czy Szwajcarii bywa żądaniem klienta.
- Ustal, kto płaci za rozładunek i ewentualne przestoje auta.
- Sprawdź, czy przewoźnik ma ubezpieczenie OCP z odpowiednią sumą.
- Dopisz w zamówieniu wersję reguł: „Incoterms 2020”.
- Przy DDP upewnij się, że możesz zarejestrować się do VAT w kraju odbiorcy.
Najczęstsze błędy w polskich umowach
Pierwszy: mieszanie reguł morskich z drogowymi — FOB dla dostawy ciężarówką z Poznania do Lyonu nie ma sensu. Drugi: brak miejsca, w którym reguła się „zamyka”. Trzeci: przekonanie, że Incoterms przenoszą własność towaru. Spedytor nie rozwiąże tych problemów po fakcie, ale dobrze dobrana reguła pozwala ich uniknąć jeszcze przed podpisaniem zamówienia.



